Een blijmoedige gever
Geven is een werkwoord, een activiteit. Een daad waarbij iets, tastbaar of abstract, wordt ingezet of overgedragen. God gaf als eerste, eigenlijk al voordat tijd begon. God geeft in zichzelf, in Zijn wezen, door bijvoorbeeld de liefde die wordt gegeven vanuit de Vader naar de Zoon en andersom. Met de schepping gaf God ook leven en nog veel meer. Daar wij naar Zijn evenbeeld zijn geschapen, zit geven ook in de natuur van de mens en vormt het een onderdeel van ons bestaan.
Mensen geven in goede zin, maar ook in kwade. Dat betekent dat mensen met hun geven tot eer van God kunnen zijn, maar ook juist niet. Of dit al dan niet het geval is, hangt onder andere samen met wat er gegeven wordt en met welke intentie datgene gegeven wordt. Zo kan iemand tijd of geld aan iets of iemand geven met de intentie er vooral zelf beter van te worden. Begrijp me niet verkeerd. God kan op die manier nog steeds tot Zijn bestemming komen met het gegeven goed. De daad van het geven bereikt met een onzuivere intentie echter niet zijn hoogste doel, namelijk aanbidding van God en erkenning van Hem als de bron van het gegevene.
Als volgelingen van Christus, Die ons meer dan wie dan ook een voorbeeld stelt in hoe te geven, mogen wij elkaar aanmoedigen na te denken over wat wij te geven hebben en met welke hartsgesteldheid we dat willen doen. Ik wil deze bemoediging eindigen met een mooie tekst die hier ook toe oproept, namelijk 2 Korinthe 9: 7: Laat ieder doen zoals hij in zijn hart voorgenomen heeft, niet met tegenzin of uit dwang, want God heeft een blijmoedige gever lief.
Van harte Gods zegen toegewenst!
Geschreven door een gemeentelid van De Kandelaar
