Mozaïek
Soms gebeuren ons dingen, in ons leven met de Heer, die we niet goed kunnen plaatsen, dingen waarvan we niet begrijpen waarom ze plaatsvinden. Dit kan zo zijn in ons leven als individu, maar het kan zich ook verhouden tot ons gezin of onze gemeente.
Aurelius Augustinus schreef hierover in zijn boek De Ordine het volgende:
Maar als hiervan uitgaand iemand zijn aandacht zo zou concentreren op een detail, dat bij een mozaïekvloer zijn blik niet meer kon omspannen dan de beperkte maat van één blokje, dan zou hij aan de maker kunnen verwijten dat hij geen verstand heeft van ordening en compositie. Hij zou dat doen omdat hij dacht dat de afwisseling van de steentjes in het ongerede was geraakt, zodat het daaraan te wijten was dat die afzonderlijke ingelegde figuren, die in hun onderlinge samenhang één mooi geheel tafereel moeten vormen, niet gelijktijdig waargenomen en met de blik afgetast kunnen worden.
Wanneer we pijn hebben of verdriet, wanneer alles tegenzit dan kan ons leven of ons gemeenteleven lijken op zo’n mozaïek-steentje dat zich niet goed schijnt te verhouden tot de steentjes daaromheen. Het oogt niet te passen en het kan zelfs ronduit lelijk lijken. Volgens mij wil Augustinus ons met bovenstaande tekst vertellen dat we er dan op mogen vertrouwen dat God aan een kunstwerk bezig is. Wij zien dit kunstwerk slechts voor een heel klein deel en ook maar zeer beperkt. Wij zien hoogstens hoe een deel van ons leven, en dat van hen die wij redelijk goed kennen, zich tot dat kunstwerk verhouden. Hij echter heeft het overzicht en heeft voor iedereen plek in Zijn kunstwerk dat Hij tot eer van Zijn Naam zal volbrengen.
Psalm 37: 5 Wentel uw weg op de HEER en vertrouw op hem; Hij zal het maken.
Geschreven door een gemeentelid van De Kandelaar
