Taalkundigheden
Onze kleinzoon van 3 kwam laatst naar me toe, en zei: “Oma, Weet je wat ‘bonjour’ in het Engels is? Buongiorno!” Ik heb zó genoten van die openheid, en van de zekerheid waarmee zo’n klein kereltje dat staat te vertellen. Het zette me aan het denken hoe wij als volwassenen vaak met elkaar omgaan wanneer woorden, verwachtingen of betekenissen niet overeenkomen met wat er in óns hoofd zit.
Een kind is onbevangen en zich meestal onbewust van zijn vergissingen. Het vertrouwt erop dat het zichzelf mag zijn, en niet keihard onderuit gehaald wordt als het iets ‘verkeerd’ zegt. Het staat open voor hulp omdat het wil begrijpen hoe het wél zit. Wat zit er een les in die ontspannen houding – wat een ruimte om te leren!
Als volwassenen reageren we vaak heel anders. In plaats van nieuwsgierigheid en spel is er angst en oordeel. De uitspraak van onze heerlijke kleinzoon gaf me denkstof hoe we als ‘grote mensen’ met elkaar omgaan.
In de Bijbel leer ik dat God kijkt naar de houding van het hart, niet naar perfecte woorden. God ziet de poging, de goede bedoeling, het verlangen tot verbinding. Hij kijkt waaruit we spreken: uit verlangen om te begrijpen, uit liefde, om vrede te bewaren. Onze vergissingen zijn voor Hem geen obstakel, maar een kans tot groei en verbinding.
Als oma lukt het me om met die zachtheid te kijken. In de wereld van volwassenen is dat soms lastiger. Toch mogen wij de houding die we van God leren ook onderling toepassen.
Luister ik, écht, om de ander te willen begrijpen, of spring ik al naar conclusies?
Vraag ik door als ik iets niet begrijp? En doe ik dat dan met oprechte interesse, of met een beschuldigende ondertoon of houding?
Ga ik uit van de goede bedoeling van de ander (tot het tegendeel is bewezen)?
‘Bedek ik het met de mantel der liefde’, of ga ik met de ander in gesprek? Soms is het namelijk niet de mantel der liefde waar we zaken mee bedekken, maar blijkt het het welbekende vloerkleed te zijn waar het wordt ondergeschoven. Ja, da’s een doordenkertje.
Zo wordt elke verwarring een uitnodiging om dieper te verstaan, om opnieuw te verbinden. Klinkt dat als Utopia, of klinkt dat als wat Jezus bedoelde toen Hij zei dat wij het licht van de wereld mogen zijn?
Geschreven door een gemeentelid van De Kandelaar
